Dengan Nama Allah Yang Maha Pemurah..

envy

siapa kata blogging ini kerja mudah.?
bukan senang utk memerah otak dan menulis sesuatu setiap hari.
lebih2 lagi bg orang2 menganggur seperti saya ini.

i envy people living area selangor.
terlalu banyak event dan majlis2 ilmu dianjurkan.

i came across several event sepanjang bulan julai dan ogos yang akan datang ini,
antaranya :

knowledge & Arts tour 2009
5-15th July 2009


Wonderful Overseas Weekend
31 July-2 Ogos 2009

perkara2 yang sy perolehi melalui pembacaan berbeza effectnya dgn perkara2 yang sy perolehi melalui pengalaman, dan mendengar sendiri secara live.
anggota badan sy ini sudah lama tidak melangkah ke mana2 wacana ilmu yang membina.

Bismillahirrahmanirrahim..

saya meluangkan masa 1 jam setengah utk menonton dokumentari ini.
klik sini utk menonton dokumentari penuh, dan sini untuk sedikit ulasan mengenai dokumentari ini.
pada mulanya agak "malas" utk menonton sumthing related with politics, but... oleh kerana punyai masa yang teramat lapang, sy merelakan diri.




reaksi saya :
mual muak jelik.
segala rasa ada. kalah ibu mengandung.

bila ada hitam, pasti ada putihnya.
bila ada pihak yang benar, pasti ada pihak yang berselindung.

tugas dan tanggungjawab kita sbg seorang yang berakal dan berilmu, utk mencari, dan mengkaji, mana yang hitam, mana yang putih.
agar yang putih itu tidak terlihat sbg hitam, dan yang hitam tidak terlihat sbg putih.
wana'uzubillah!

Dengan NamaMu Ya Allah...
Pengampun Segala Dosa..

note : rujuk ini, dan ini, utk rujukan sebenar.





kata hati: terasa macam pemberita pula hari ni ya.?

salam.

silly me.
terlupa utk buat backup template yang dulu..!
T_T
mahu tidak mahu, perlu stick pada template yang baru ini.

cubaan berani mati sungguh.
sy sukakan template ini, tp, utk jadikan ianya tatapan sehari2an,
ianya sedikit "penuh" dan "dark".
i prefer sesuatu yang "luas" dan... "lapang"

lain kali ijjlal, berhati2.!

Dengan NamaMu Ya Rahman,
Yang Maha Pengasih.. Maha Penyantun..

Kuliah

khamis malam jumaat lalu, sy mengikuti program qiyamulail di sekolah bonda sy.
sekolah bonda sy itu, juga merupakan sekolah sy pada satu masa dahulu.
dan, utk pengetahuan, sekolah itu adalah antara sekolah yang... boleh dikatakan bermasalah. sangat bermasalah. guru2 semakin hari semakin bingung dgn kerenah pelajar2. setiap hari tidak sah kalau tiada murid yang dirotan.

kasihan benar sy melihat adik2 tingkatan lima sy itu.
ramai antara mereka yang masih terkapai2.
apapun, sy masih nampak harapan dlm diri mereka.
kerana dalam pada nakal2 nya mereka, ganas2 nya mereka,
mereka ini, masih mahu, sudi utk menghadirkan diri dalam program qiyamulail.


ada antara mereka yang tidak pun hadir ke sekolah pada paginya, ttp hadir ke program itu pd malamnya. ajakan rakan atau apa, itu sy tidak peduli,
apa yang sy tahu,
orang2 sebegini yang seharusnya sy ucapkan syabas dan tahniah.
luaran mereka yang ganas itu sebenarnya masih buleh disentuh hatinya,
masih buleh dilunakkan. cuma, tiada yang mampu mebimbing secara berterusan.
mereka2 ini mahukan perhatian. itu sebenarnya.

solat.

program lelaki dan permpuan diasingkan. supaya mudah utk difokuskan.
sy tidak menyertai program utk pelajar2 perempuan, ttp sebaliknya sy setia bersama adik2 lelaki. (heh ehe)
waktu itu sy dapat lihat, mereka ini mmg dahagakan siraman2 hati.
tukang bising di kelas dan kaki riuh, semuanya sepi dan taat mendengar setiap patah kata oleh pencermah pada malam itu. benar2 seperti anak yang patuh pada org tuanya. magical.

spt program2 lain, ada sesi muhasabah dan urgency utk mereka menyesal dan.. menangis.
sy tahu, dan sy faham, sesetengah pihak sebenarnya sudah muak dgn pendekatan program menangis dan "menghentam" budak2, terlalu, typical.
ttp, bg insan yang tidak pernah merasai bagaiaman rasanya menangis itu, yg hidupnya hanya dipenuhi rasa superior dan berkuasa, bg sy, ianya satu permulaan yang baik.
tiada lah mana2 sesi herdk mengherdik, hanya persoalan2 yang ditumbulkan, membuat para peserta mmuhasabah kembali dan mengoreksi diri. dimana kedudukan mereka didunia ini.

penceramah itu mengajukan satu soalan.

"siapa kat sini yang solat x cukup 5 waktu, angkat tgn. jujur2. kita2 saja kat sini"

as expected, lebih dari separuh mengangkat tangan. (huhu tgk, sy pun dah dapat agak)

critical. very critical. these piple infront of me really need a big help. but, just how cud i help them?
ini, baru satu sekolah. belum tanya satu daerah lagi. atau. satu negeri. atau, satu malaysia? agak2nya berapa peratus sgtlah muslims yg penuh 5 waktu? ~_~.



tahukah kalian, sms kita tidur, sebenarnya, kita dirantai oleh 3 rantaian.?
ya. 3 rantaian. didikat oleh syaitan laknataullah kpd kita, cucu2 adam, umat Muhammad s.a.w.
jika tidak dibuka rantaian itu, maka kita akan dibelenggu oleh syaitan sepanjang masa.

bayangkan shj seorang tahanan yang dirantai oleh pihak penjara.
bila dah namanya dirantai, pasti tiada upaya utk menolak sebarang suruhan pihak yg lebih berkuasa. ya kan?
di suruh makan, makan. disuruh itu, itu yg dibuatnya. disuruh ini, ini dibuatnya.

jadi, bagaimana mahu membebeaskan diri dari 3 rantaian itu?


:). mudah tp sukar.

apabila kita mengucap syukur selepas bangun dari tidur.
maka, terlerailah rantaian pertama.. jiwa kita sudah satu langkah bebas dari rantaian itu...
apabila kita berwudhu, maka terlerailah rantaian kedua..
dan, apabila kita bgn utk mendirikan solat, maka, terlerailah rantaian ketiga..
habis, kesemua tiga rantaian itu.

tapi, kalau dah namanya tak solat, mungkinkah adanya wudhu?
jadi, bagaiamana rantaia2n tadi mahu dileraikan?
jadilah kita tahanan syaitan yang taat pada sebarang suruhannya.
disinilah antara punca mengapa, syaitan itu menjadi tuan kita.
disuruh lawan mak, kita lawan. disuruh duduk melepak, kita duduk melepak.
disurh mengumpat itu ini, kita akur mengumpat itu ini. lemahnya kita.


maka, sahabat2 sekalian, sy menasihati diri sy sendiri dan kalian,
peliharalah solat kalian. bersemangatlah dalam melepaskan diri dari belenggu syaitan spt bersemangatnya seorang tahanan yg mahu lari bebas keluar dari tahannanya...
belajar2lah utk mengucap hamdallah apabila kita bgn dari tidur..

kerana, sesungguhnya tiada kata lain yang lebih benar dari firmanNya,


luqman al-hakim.

baru shj sy posting mengenai isu "gelap" pd posting yg lepas.
dan, Allah itu mahu memberi sy keyakinan lagi agaknya. :)
meberi keyakinan kpd saya,
bahawa Dia tidak pernah menilai hambaNya melalui paras rupa fizikal sekali2pun.

pada kuliah subuh paginya, pencermah kedua mebawa satu tajuk berkenaan nasihat lukman alhakim kpd anaknya. pencermah bertanya pada peserta dgn loghat pekat kedahnya.

"hampa tau dak luqman al hakim ni camna ghupanya? luqman ni hitam berkilat macam negro nu. kalau hitam oghang malaysia ni kigha ceghoh lagi. tp hitam luqman alhakim ni mmg hitam sunggoh"

sy yg duduk mendengar di belakang para peserta itu , tersneyum2 apabila teringatkan poisting sy sebelum ini.
subhanallah ya Allah... macam ini caranya Engkau berikan hamba jawapan?
sy tahu bilal bin rabah, malcom X dan datuk sy sendiri berkulit gelap, ttp sy tidak pernah tahu bhw luqman alhakim, si cerdas pintar itu, juga merupakan orang2 yang berkulit gelap. owh, bukan gelap lagi, ttp hitam berkilat.

betapa diangkatnya luqman alhakim hinggakan termaktub satu surah dengan namanya didalam kitab suci AlQuran!
subhanallah...
sungguh Ya Allah, hanya Iman dan Taqwa yang engkau lihatkan. :)

padi pagi jumaat itu, sekali lagi, ianya mebawa satu rasa penuh kemaknaan yg tidak terungkap. alhamdulillah..

its something much more, than meets the eye

lucu.

sudah lama sy tidak bertemu dgn anak perempuan ustazah saya sms tingkatan 3 dahulu, hanan. hanan kini sudah berusia 8 tahun. ttp mulut masyaAllah, kalah orang tua.~!
ustazah sy itu, juga merupakan jiran sy . satu taman.
apa yg menggelikan haty adalah pesan hanan kpd sy.

"ibu, ibu, pesan kat kak ijjlal, nanti kalau nak cari boyfriend, jgn carik yg gemok mcm abg bob"

dahi sy berkerut2. kening sy dah xde rupa kening dah. adui budak kecik ni tak padan dgn keciknya. pandai pula nak menganalisa dan memberi pesan pd sy.
heheheeee..
jawab sy pd hanan, sekadar dalam hati,


*giggle*

Dengan NamaMu Ya Khaliq,
Pencipta segala sesuatu kejadian...

lain

kami adik beradik punyai rupa paras yang berlainan.
kakak sulung saya; wajahnya benar2 miripayahanda saya.
muka segi, putih melepak.

kakak kedua saya, punyai kacukan kedua ayahnda dan bonda.
muka petak tapi sedikit lonjong, berkulit tidak cerah, tidak pula gelap.

saya pula, lebih kepada bonda saya,
muka lonjong, berkulit gelap.

ayahnda dan bonda saya keduanya berwajah putih bersih.
ttp kami anak2, tone warnanya makin gelap dari anak pertamanya kepada anak terakhir
kiranya, saya yang paling gelaplah. hehe.

gurauan

sejak sy kecil2 lagi, ayahnda saya sering "mengejek" saya dgn mengatakan,
hitam saya seperti buntut kuali, dan saya ini anak keling yg dipungut ditepi jalan.
dalam mempperkenalkan sy kpd org lain pun bgitu. "ni ha.. anak pungut sorang ni"

dahulu, sy akan mencemik muka, x tahu nak mebalas apa.
merajuk mungkin? kerana sy tidak mampu memahami bahawa ianya hanya sebuah gurauan.
sy pun tak ingat apa yg sy rasakan waktu itu.
yang pasti , waktu itu, sy keliru. macamana sy boleh berkulit gelap pula ya?

besar

makin besar, sy mula kenal denga peribahasa melayu yang seolah2 mebela saya.
dan waktu itu sy punyai modal utk mebalas gurauan2 ayahanda sy.
pasti sy akan berkata "alaa.. xpe.... hitam2 si buah manggis, walaupun hitam isinya manis~!"
ayahanda pasti tersnyum setiap kali mendengar jawapan dari saya.

makin byk mebaca, sy mengenali pula figura bilal bin rabbah.
ditambah, dgn cerita2 dari ustazah semasa di sekolah rendah.
bilal itu, terkenal sbg seorang hamba abdi yang kulitnya hitam berkilat.
yg nampak hanya putih matanya, dan ptih giginya. ttp insan itu mendapat tempat yang tinggi di sisi Allah. malahan terompahnya sudah berbunyi2 di syurga, menanti2 kepulangan tuannya.

kemudian sy dengar mengenai perjuangan malcom X.
masih ingat lagi movie yang sy tonton mengenai perjuangan malcom X.
sumthing about african american, muslim. wlau tak berapa faham ap yg sy tontonkan itu, sy masih ingat satu babak bagaiamana beliau mati ditembak.waktu itu belum pun usia saya 8 tahun sy kira. kecil lagi.
dan ya, malcom X juga berkulit hitam orangnya. lebih hitam dari saya.

dan, akhirnya, sy mendapat tahu dari pengkisahan nenek saya, bahawa arwah datuk saya orangnya berkulit hitam berkilat. hinggakan bonda saya yang waktu itu berusia 5 tahun, takut untuk berjumpa arwah atuk semasa arwah nazak di hospital.
arwah datuk merupakan ustaz di sebuah sekolah arab di perlis.
waktu itu baru saya faham dari mana sy dapat kulit gelap sy itu.
bukan dari sebarang keling, tetapi dari,
ya! dari datuk saya! ayah kepada bonda saya.

lupus

maka lupuslah segala rajuk hati sy setiap kali ayahda mengatakan sy anak pungut.
kerana sy tahu sejarah saya dan susur galur saya.
sy faham dari mana sy mendapat genetik kulit gelap ini.
sy merasa sedikit terubat kerana datuk sy yang gelap itu, merupakan seorang ustaz.
saya, cucu kepada Asha'ari. cucu kpd seorang ustaz. bukanlah anak pungut. :)
waktu itu, walau solat pun belum cukup 5 waktu,
sy sudah pandai utk berdoa agar bukan kegelapan wajah arwah datuk sy shj yg sy warisi,
ttp ilmu, peribadi, serta kepintarannya juga sy mampu warisi.
sy faham atas dasar apa sebenanrnya seorang manusia itu dinilai di sisi Allah.
sy sedar, aset yg lebih penting adalah peribadi.

terima kasih

apapun, sy seharusnya berterima kasih kpd "ejekan" ayahnada sy itu kerana dengan kritikan sebegitulah di usia yg cukup muda, sy menjadi kebal kpd sbrg kata2 tajam.
sy tidak mudah terasa dgn bisanya kata-kata.
sy menjadi seorang yg berlapang dada dan bersyukur.
sy makin menghargai sejarah saya.
sy tidak terikut2 dgn arus media semasa yang mempunyai definisi cantik yang sempit.
wajah, wajah, warna kulit, semata2.
sy tidak mengalami sebarang tekanan mental seprtimana yang dialami remaja2 amerika yang fanatik dgn kecantikan lahiriah.
syukur alhamdulillah.

:)


ziarah

baru2 ini, shbt2 kakak sy datang berziarah ke rumah.
dan seolah2 sudah menjadi tabiat ayahanda sy,
memperkenalkan sy dgn lebih kurang begini. (lebih kurang je ye.)
"ni ijjlal. die yg gelap."
sy tersenyum.sambil menggeleng2an kepala.

Bismillahirrhamanirrahim...

situasi 1

"kenapa suara lain ni." bonda saya bertanya kpd kaklong yang kini berada di wad segmat, mnjaga s kecil aham.
"kaklong demam."
"dh makan ubat?" tanya bonda lagi.
"belum..."
"pg makan ubat. nanti bile mama telefon balik, kaklong mesti dah makan ubat"

sy terkekeh kecil mendengar perbualan tu. macam pasangan kekasih pula. ;)

situasi 2.

waktu itu dalam jam 5 pagi.
usai solat, sy kembali mengmbil tempat beradu.
(erm.. sy akan mengambil peluang utk tidur dgn bonda sy setiap kali ayahanda saya tiada dirumah. ;) )
terbatuk2. batuk saya masih belum sembuh. dgn selesema.sejak demam yang lalu.
batuk, batuk, batuk.
waktu itu bonda saya masih di tikar sejadah. berzikir agaknya.
batuk saya makin menjadi. ttp tiada inisiatif yg sy ambil.

tiba2, bonda sy bangun dari tikar sejadahnya, dan berjalan kearah meja kerjanya yang terletak berhampiran dgn katil, tempat sy berada.
mencapai ubat batuk dan datang kearah saya.
"nah.. makan ni."
kemudian bonda sy kembali ke tikar sejadahnya.
sy kelu seketika. bangun semata2 utk memberi saya makan ubat batuk yang jaraknya sangat dekat dgn saya? bukan kah lebih senang kalau bonda menyuruh sahaja sy makan ubat.
ini tidak, bonda bangun, dan datang, dan beri kpd sy.
huluran bonda disambut, dan ubat batuk ditelan tanpa punyai sebarang pilihan lain.
tanda hormat.

setelah beberapa ketika, saya masih batuk2.
dari tempat duduknya, bonda saya kalih ke arah saya,
"ijjlal, dah makan belum?"
bertanya utk kepastian. cukup arif dgn sy yg sgt liat makan ubat.
"dah.."
"kenapa batuk lagi? ni mesti minum air lepas makan ubat batuk."
"ni mesti makan siket je ni"


kaklong berusia 26 tahun. saya berusia 20 tahun.
ttp baginya, kami masih anak2 kecil.

kecil

kecil2 dahulu, segalanya mudah.
hasrat, perjalanan, kehendak, kesukaan,
segalanya. simple. mudah.

its amazing how the little ones see sumthing small as sumthing big.
is amazing how they found pleasure and greatness in everything that they see, feel and touch.
sekecil2 benda boleh dbuat mainan.
kalau tiada bendanya, well, apa susah, imaginary friendm imaginary stuff kan ada utk dimainkan?
sy ingat lagi dahulu2 sya suka masuk ke kebun kelapa sawit dan mencari pucuk paku pakis. dan berlawan dgn sepupu2 utk uji paku pakis siapa yang paling kuat.
pucuk pakis pun buleh menjadi sesuatu yang menyeronokkan.

kanak2 juga cukup mudah membuat kawan. tenung2 sekejap, terus menjadi kawan sepermainan bagai dah kenal bertahun2. owhoo.. i really do need to learn from kids.

zaman kanak2 saya, well, tidaklah seimaginary mana pun.
apa yang pasti sy dahulu gemar juga bercakap2 sorang2. hhehe.
dan, permainan spt masak2, main mak-mak, doktor2, jual2, pejabat2, ahh.. itu sume rutin harian. ! tak terkira rasanya barbie dolls collection yang sy ada. dgn kereta, rumah, dapur semua siap. board games pun berlambak2. puzzles etc yang dibeli secara murah di car boot sale sewaktu berada di uk suatu masa dahulu.

aktiviti luar x sebanyak aktiviti indoor.
sejujurnya sy tidak pernah bermain permainan galah panjang , konda kondee, baling seliper. hehee..
outdoor akiviti sy lebih pd permainan mudah seperti ting2, kejar2, nyorok2 atau simply berbasikal keliling kampung dan menangkap ikan (atau berudu :P ) di parit2 kecil.

but itu semuanya sebelum sy berpindah ke kedah.
selepas usia 11 tahun, sy menajdi seorang penghuni rumah yg setia
dari suasana kampung yang meriah ke kawasan yg sunyi. hinggalah kini.

hobi?

hobi saya dahulu pun cukup mudah. hobi2 classic. typical dgn zaman itu.
jgn tak tahu, sy ni pengumpul orangnya.
kadang2 tu sampai bonda saya merungut dgn sikap sy yang sayang mahu meng"demolish" unused item. well, orang infj kan feeler sifatnya.
its not about the object, its about the so called "sentimental value" in it. :P

bebralik pada hobi.
owh... dulu sy pengumpul setem. (but not now)
ada ke skrg ni budak2 kumpul setem?
hujah lazim ys sy berikan kenapa sy suka kumpul setem adalah..
"cantik" and, "dapat tahu negara luar"
sy pun dah tak ingat mana sy dapatkan setem2 sy tu.

owh ya, betul2, ada sy buat sesi tukar menukar setem dgn kawan yang kebetulan punyai minat yang sama. sistem barter. kecik2 pun pandai jugak tau gunakan sistem barter ni. ;)
ada stem dari jepun, korrea, canada, brunei, sri lanka, uk, arab,singapore, deutch, n ocourse, malaysia.

buleh tahan juga la bagi seorang kanak2 berusia 8/9 tahun waktu tu.kan?
sedar x sedar, dari setem lah saya mula kenal apa itu mesin MRI.
sy dapat tahu bahawa PBB di tubuhkan pd 1945,
bagaimana rupa specis2 burung di malaysia spt burung kuang raya
pembukaan bank negara pada 1971.
benda2 yang, lazimnya ditemui di celah2 buku tebal dan lansung tidak menarik minat seorang kanak2 9 tahun,
dapat diketahui melalui setem. :)

baru2 ni sy membuka laman web pos malaysia. melihat senarai setem yang akan dikeluarkan.
macam2 tema. menarik.
dan speertinya..... terbuka balik minat pada setem ni lah. buleh tak? :D

hobi lain, again, mengumpul juga.
kali ini bukan setem, ttp.. stickers! :P
hingga sekarang sy masih sukakan stickers, ttp tidak se"masyuk" dahulu.
tanya sahaj kawan2 sy. stickers bersepah2 dimana2.
di kalulator? di laptop? malahan kipas meja penasonic sy itu pun bersticker.

kini sy lebih gemar sticker2 kecil dan comel. kalau dahulu, apa jenis sticker pun sy sapu.
ada yang berbaldu, ada yang berglitter, ada yang daripada kayu, ada yang biasa2.
dari harga yang murah, hingga yang mahal. (but banyak yang murah la..:P)
beralbum2. bukan guna pun. just simpan, and bile xde kerje, belek2. ehehhee.... kelakar kan? ;)

dan yang ketiga, juga masih dalam kategori mengumpul.
mengumpul duit. wang kertas dan syiling dari negara2 lain.
tak kurang juga syiling2 malaysia yang dikeluarkan khas sempena sesuatu event.
seperti, syiling rancangan malayssia etc.
ayah saya rajin travel ke sana sini atas urusan kerja.
jadi, setiap kali ayah sy pulang, pasti sy akan meminta wang2 yang tinggal.
pernah ayahanda sy menberikan wang sterling. ttp akhirnya sy ke money changer dan menukarkannya. dapat juga lah dalam rm150 :P
sterling shj yg sy tukar. dollar dan euro masih sy simpan. dan beberapa currency yang lain.



kini sudah besar, minat2 sewaktu kecil dahulu tidak turut sama membesar.
punyai minat baru spt... mengumpul buku, dan.. baju! :P
duit yg selama ini dibelanjakan utk mengumpul sticker terasa sayang.
lebih baik beli buku dari beli sticker. begitu pemikirannya.
kalau dahulu sy buleh leka dn setem, sticker dan wang2 antarabangsa tp kini sy hanya mengganggap ianya sbg satu hobi lampau tidak lagi ada enthusismnya.
makin besar, makin komplikated minatnya, makin besar wang yang dibelanjakan.
elektonik, fesyen, ilmu, computer, siber.
a totaly new form of interest.



kata hati :
ini lah akibatnya x tahu nak merepek apa. kan sudah mode nostalgic.